bir sabah uyanıp bugüne kadar yanınızda taşıdığınız, ilmek ilmek ördüğünüz zincirleri tek seferde kırmak nasıl hissettiriyor? yeniden başlangıç noktasına dönmek, sıfır olmak, nereden başlayacağını bilmemek ama müthiş bir tutku hissetmek yeterince güçlü bir arzu mu? tüm bunlar en baştan başlamaya değer mi? denemeden cevabını alamayacağın bir başka soru daha.
ideallerimin peşinden gitmiş, kendine çok şey katmış, birçok şeyi başarmış biri olarak şimdi burada duruyorum ve ellerimi suya sokarak avuçlarımın içindeki kumun dalgaya kapılıp gitmesine izin veriyorum. belki biraz fazla histerik davranıyorumdur ama “sevmiyorum, istemiyorum bu işi.” demekten kendimi alamıyorum.
bambaşka bir şey yapmak istiyorum. daha önce hiç denemediğim, hakkında en ufak bir fikrim bile olmayan bir şey. tek bildiğim, hayalini kurduğumda içimde uyanan o tarifsiz istek. ama umut? umut biraz flu kalıyor. acaba imkânsızın peşinden mi gidiyorum? yanlış bir şeyi mi istiyorum? ya da doğru olanı bulmak için yanlışın içinden geçmem mi gerekiyor? bu sefer gerçekten o şey çok uzakta ve imkansız olabilir mi?
kendi kendime soruyorum: eğer gerçekten değişirsem, her sabah o iş için uyanırsam, hayatım boyunca o işle yaşarsam… mutlu olacak mıyım? belki de işler ciddiye bindiğinde, hayalini kurduğum şeyin tam ortasında bulduğumda, o büyülü isteği dışarıda göremeyeceğim. işte o zaman ne derim?
cevap aynı yerde duruyor: denemeden bilemem.
Mesajınız gönderildi
lily and the blush 
Yorum bırakın