okyanus ve cam

Bataklıkta yüzüyorum. Düşüncelerim kirli, tozlu ve ağır; bir o kadar da gerçek. Her söylenen, her dokunuş, uçsuz bucaksız bir okyanusa dönüşüyor. O okyanusta küçük bir balık oluyorum, çevresinde inciler ve yosunlar sürükleniyor. Kendimi dibe batarken görebiliyorum, bataklığın içinde savruluyorum. Derinliklerden gelen sessizlik, bazen boğucu, bazen davetkâr… ama her zaman korkutucu.

Gerçeklik algım giderek kayıyor mu, yoksa düzene mi giriyor, ayırt edemiyorum. Gün içinde sebebsizce içime serpilen huzursuzluklarla baş etmeye çalışıyorum. Sex and the City izliyorum, kokteyl içiyorum, blog yazıyorum. Bir anlığına iyiyim. Göz açıp kapıncaya kadar. Sevdiğim bir şarkının sözleri beden bulmuş gibi: “Mucizevi hayata devam etme ilaçlarını aldım, ama etkileri geçiciydi.” Etkiler, bir an var olup sonra yok oluyor. Ama o kısa anlarda bile, kendimi bir ışığın içinde hissediyorum; minik, kırılgan ama var olan bir ışığın.

Duygu durumumu sabit tutmaya çalışıyorum. Elimde kırılgan bir cam var, her dakika tetikleniyorum. Bir şeyler uyduruyor, dengesizleşiyor ve camı düşürüyorum. Toplamaya çalışırken ellerim kanıyor, ağlıyorum, boşluğa dalıyorum. Neyi yanlış yaptığımı, kontrolü nerede kaybettiğimi anlamaya çalışıyorum; çözüm yolları arıyorum. Ararken kayboldum ve yine başladığım yere döndüm. Ama her seferinde, bataklığın içinde bir kıvılcım görüyorum: yeniden başlamaya dair bir işaret.

Belki de yüksek farkındalık lanetimdir. Ya da dümdüz deliyimdir. Belki yaratılışımda bir eksiklik vardır. Belki de fazla duyarlı, fazla kuşkucu… Eksik değilim; fazlalıklarımla, karmaşıklığımla buradayım. Karmaşık ruhum, beni hem esir eden hem de özgürleştiren bir pusula gibi.

Ve işte burada duruyorum: Bataklıktan çıkmak, okyanustan yüzeye dönmek istiyorum. Bu dünyaya dönmek istiyorum. Camı düşürmeden, ellerimi kanatmadan, yeniden var olmayı öğrenmek… Kendime izin veriyorum; düşmek de, tekrar kalkmak da benim. Her nefes, bataklığın çamurundan yükselen bir umut, her adım, yüzeye çıkan bir ışık.